ἤδη βαδίζων εἰμὶ τῆσδʼ, οἷ πρῶτά μεἔδει τραπέσθαι. παιδίον, παῖ, ἠμί, παῖ.Ἡρακλῆςτίς τὴν θύραν ἐπάταξεν; ὡς κενταυρικῶςἐνήλαθʼ ὅστις· εἰπέ μοι τουτὶ τί ἦν;Διόνυσοςὁ παῖς.Ξανθίαςτί ἔστιν;Διόνυσοςοὐκ ἐνεθυμήθης;Ξανθίαςτὸ τί;Διόνυσοςὡς σφόδρα μʼ ἔδεισε.Ξανθίαςνὴ Δία μὴ μαίνοιό γε.Ἡρακλῆςοὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαι μὴ γελᾶν·καίτοι δάκνω γʼ ἐμαυτόν· ἀλλʼ ὅμως γελῶ.Διόνυσοςὦ δαιμόνιε πρόσελθε· δέομαι γάρ τί σου.Ἡρακλῆςἀλλʼ οὐχ οἷός τʼ εἴμʼ ἀποσοβῆσαι τὸν γέλωνὁρῶν λεοντῆν ἐπὶ κροκωτῷ κειμένην.τίς ὁ νοῦς; τί κόθορνος καὶ ῥόπαλον ξυνηλθέτην;ποῖ γῆς ἀπεδήμεις;Διόνυσοςἐπεβάτευον Κλεισθένει—Ἡρακλῆςκἀναυμάχησας;Διόνυσοςκαὶ κατεδύσαμέν γε ναῦςτῶν πολεμίων ἢ δώδεκʼ ἢ τρεῖς καὶ δέκα.