Νύμφαι ὀρεσσίγονοι.ὦ Μανία ξύλλαβε.ἐγὼ δʼ ἁ τάλαινα προσέχουσʼ ἔτυχονἐμαυτῆς ἔργοισι,λίνου μεστὸν ἄτρακτονεἱειειειλίσσουσα χεροῖνκλωστῆρα ποιοῦσʼ, ὅπωςκνεφαῖος εἰς ἀγορὰνφέρουσʼ ἀποδοίμαν·ὁ δʼ ἀνέπτατʼ ἀνέπτατʼ ἐς αἰθέρακουφοτάταις πτερύγων ἀκμαῖς·ἐμοὶ δʼ ἄχεʼ ἄχεα κατέλιπε,δάκρυα δάκρυά τʼ ἀπʼ ὀμμάτωνἔβαλον ἔβαλον ἁ τλάμων.ἀλλʼ ὦ Κρῆτες, Ἴδας τέκνα,τὰ τόξα λαβόντες ἐπαμύνατε,τὰ κῶλά τʼ ἀμπάλλετε κυκλούμενοι τὴν οἰκίαν.ἅμα δὲ Δίκτυννα παῖς Ἄρτεμις καλὰτὰς κυνίσκας ἔχουσʼ ἐλθέτω διὰ δόμων πανταχῇ,σὺ δʼ ὦ Διὸς διπύρους ἀνέχουσαλαμπάδας ὀξυτάτας χεροῖν Ἑκάτα παράφηνονἐς Γλύκης, ὅπως ἂνεἰσελθοῦσα φωράσω.Διόνυσοςπαύσασθον ἤδη τῶν μελῶν.Αἰσχύλοςκἄμοιγʼ ἅλις.