ἦλθον κατὰ σὴν μίμησιν, ἵνα μοι τοὺς ξένουςτοὺς σοὺς φράσειας, εἰ δεοίμην, οἷσι σὺἐχρῶ τόθʼ, ἡνίκʼ ἐπὶ τὸν Κέρβερον,τούτους φράσον μοι, λιμένας ἀρτοπώλιαπορνεῖʼ ἀναπαύλας ἐκτροπὰς κρήνας ὁδοὺςπόλεις διαίτας πανδοκευτρίας, ὅπουκόρεις ὀλίγιστοι.Ξανθίαςπερὶ ἐμοῦ δʼ οὐδεὶς λόγος. Ἡρακλῆςὦ σχέτλιε τολμήσεις γὰρ ἰέναι καὶ σύ γε;Διόνυσοςμηδὲν ἔτι πρὸς ταῦτʼ, ἀλλὰ φράζε τῶν ὁδῶνὅπῃ τάχιστʼ ἀφιξόμεθʼ εἰς Ἅιδου κάτω·καὶ μήτε θερμὴν μήτʼ ἄγαν ψυχρὰν φράσῃς.Ἡρακλῆςφέρε δὴ τίνʼ αὐτῶν σοι φράσω πρώτην; τίνα;μία μὲν γὰρ ἔστιν ἀπὸ κάλω καὶ θρανίου,κρεμάσαντι σαυτόν.Διόνυσοςπαῦε, πνιγηρὰν λέγεις.Ἡρακλῆςἀλλʼ ἔστιν ἀτραπὸς ξύντομος τετριμμένηἡ διὰ θυείας.Διόνυσοςἆρα κώνειον λέγεις;Ἡρακλῆςμάλιστά γε.