μὰ Δίʼ οὐ δῆθʼ, ὥστʼ ἐπαφαυάνθηνΠαναθηναίοισι γελῶν, ὅτε δὴβραδὺς ἄνθρωπός τις ἔθει κύψαςλευκὸς πίων ὑπολειπόμενοςκαὶ δεινὰ ποιῶν· κᾆθʼ οἱ Κεραμῆςἐν ταῖσι πύλαις παίουσʼ αὐτοῦγαστέρα πλευρὰς λαγόνας πυγήν,ὁ δὲ τυπτόμενος ταῖσι πλατείαιςὑποπερδόμενοςφυσῶν τὴν λαμπάδʼ ἔφευγεν.

Χορόςμέγα τὸ πρᾶγμα, πολὺ τὸ νεῖκος, ἁδρὸς ὁ πόλεμος ἔρχεται.χαλεπὸν οὖν ἔργον διαιρεῖν,ὅταν ὁ μὲν τείνῃ βιαίως,ὁ δʼ ἐπαναστρέφειν δύνηται κἀπερείδεσθαι τορῶς.ἀλλὰ μὴ νʼ ταὐτῷ κάθησθον·ἐσβολαὶ γάρ εἰσι πολλαὶ χἄτεραι σοφισμάτων.ὅ τι περ οὖν ἔχετον ἐρίζειν,λέγετον ἔπιτον ἀνά τε δέρετοντά τε παλαιὰ καὶ τὰ καινά,κἀποκινδυνεύετον λεπτόν τι καὶ σοφὸν λέγειν.