νὴ τὸν Ἀπόλλω, καὶ προσπαρδεῖν γʼ ἐς τὸ στόμα τῷ θαλάμακι,καὶ μινθῶσαι τὸν ξύσσιτον κἀκβάς τινα λωποδυτῆσαι·νῦν δʼ ἀντιλέγει κοὐκέτʼ ἐλαύνων πλεῖ δευρὶ καὖθις ἐκεῖσε.
Αἰσχύλοςποίων δὲ κακῶν οὐκ αἴτιός ἐστʼ;οὐ προαγωγοὺς κατέδειξʼ οὗτος,καὶ τικτούσας ἐν τοῖς ἱεροῖς,καὶ μιγνυμένας τοῖσιν ἀδελφοῖς,καὶ φασκούσας οὐ ζῆν τὸ ζῆν;κᾆτʼ ἐκ τούτων ἡ πόλις ἡμῶνὑπογραμματέων ἀνεμεστώθηκαὶ βωμολόχων δημοπιθήκωνἐξαπατώντων τὸν δῆμον ἀεί,λαμπάδα δʼ οὐδεὶς οἷός τε φέρεινὑπʼ ἀγυμνασίας ἔτι νυνί.Διόνυσοςμὰ Δίʼ οὐ δῆθʼ, ὥστʼ ἐπαφαυάνθηνΠαναθηναίοισι γελῶν, ὅτε δὴβραδὺς ἄνθρωπός τις ἔθει κύψαςλευκὸς πίων ὑπολειπόμενοςκαὶ δεινὰ ποιῶν· κᾆθʼ οἱ Κεραμῆςἐν ταῖσι πύλαις παίουσʼ αὐτοῦγαστέρα πλευρὰς λαγόνας πυγήν,ὁ δὲ τυπτόμενος ταῖσι πλατείαιςὑποπερδόμενοςφυσῶν τὴν λαμπάδʼ ἔφευγεν.