εἶθʼ ἡ μιαρὰ γραῦς, ἣ ʼφερεν τὸ παιδίον,θεῖ μειδιῶσα πρὸς τὸν ἄνδρα καὶ λέγει,λέων λέων σοι γέγονεν, αὔτʼ ἔκμαγμα σόν,τά τʼ ἄλλʼ ἁπαξάπαντα καὶ τὸ πόσθιοντῷ σῷ προσόμοιον, στρεβλὸν ὥσπερ κύτταρον.ταῦτʼ οὐ ποιοῦμεν τὰ κακά; νὴ τὴν Ἄρτεμινἡμεῖς γε. κᾆτʼ Εὐριπίδῃ θυμούμεθα,οὐδὲν παθοῦσαι μεῖζον ἢ δεδράκαμεν;

Χορόςτουτὶ μέντοι θαυμαστόν,ὁπόθεν ηὑρέθη τὸ χρῆμα,χἤτις ἐξέθρεψε χώρατήνδε τὴν θρασεῖαν οὕτω.τάδε γὰρ εἰπεῖν τὴν πανοῦργονκατὰ τὸ φανερὸν ὧδʼ ἀναιδῶςοὐκ ἂν ᾠόμην ἐν ἡμῖνοὐδὲ τολμῆσαί ποτʼ ἄν.ἀλλʼ ἅπαν γένοιτʼ ἂν ἤδη·τὴν παροιμίαν δʼ ἐπαινῶτὴν παλαιάν· ὑπὸ λίθῳ γὰρπαντί νου χρὴ