σποδούμεθʼ, ἢν μὴ ʼχωμεν ἕτερον, οὐ λέγει·οὐδʼ ὡς ὅταν μάλισθʼ ὑπό του ληκώμεθατὴν νύχθʼ, ἕωθεν σκόροδα διαμασώμεθα,ἵνʼ ὀσφρόμενος ἁνὴρ ἀπὸ τείχους εἰσιὼνμηδὲν κακὸν δρᾶν ὑποτοπῆται. ταῦθʼ, ὁρᾷς,οὐπώποτʼ εἶπεν. εἰ δὲ Φαίδραν λοιδορεῖ,ἡμῖν τί τοῦτʼ ἔστʼ; οὐδʼ ἐκεῖνʼ εἴρηκέ πω,ὡς ἡ γυνὴ δεικνῦσα τἀνδρὶ τοὔγκυκλον†ὑπʼ αὐγὰς † οἷόν ἐστιν, ἐγκεκαλυμμένοντὸν μοιχὸν ἐξέπεμψεν, οὐκ εἴρηκέ πω.ἑτέραν δʼ ἐγᾦδʼ ἣ ʼφασκεν ὠδίνειν γυνὴδέχʼ ἡμέρας, ἔως ἐπρίατο παιδίον·ὁ δʼ ἀνὴρ περιέτρεχʼ ὠκυτόκιʼ ὠνούμενος·τὸ δʼ εἰσέφερε γραῦς ἐν χύτρᾳ τὸ παιδίον,ἵνα μὴ βό η, κηρίῳ βεβυσμένον·εἶθʼ ὡς ἔνευσεν ἡ φέρουσʼ, εὐθὺς βοᾷ,ἄπελθʼ ἄπελθʼ, ἤδη γὰρ ὦνέρ μοι δοκῶτέξειν. τὸ γὰρ ἦτρον τῆς χύτρας ἐλάκτισεν·χὠ μὲν γεγηθὼς ἔτρεχεν, ἡ δʼ ἐξέσπασενἐκ τοῦ στόματος τοῦ παιδίου, τὸ δʼ ἀνέκραγεν.