καὶ ταῦτα μὲν ξυγγνώσθʼ. ἃ δʼ ἦν ἡμῖν πρὸ τοῦαὐταῖς ταμιεῦσαι καὶ προαιρούσαις λαθεῖνἄλφιτον ἔλαιον οἶνον, οὐδὲ ταῦτʼ ἔτιἔξεστιν. οἱ γὰρ ἄνδρες ἤδη κλῄδιααὐτοὶ φοροῦσι κρυπτὰ κακοηθέσταταΛακωνίκʼ ἄττα, τρεῖς ἔχοντα γομφίους.πρὸ τοῦ μὲν οὖν ἦν ἀλλʼ ὑποῖξαι τὴν θύρανποιησαμέναισι δακτύλιον τριωβόλου,νῦν δʼ οὗτος αὐτοὺς ᾡκότριψ Εὐριπίδηςἐδίδαξε θριπήδεστʼ ἔχειν σφραγίδιαἐξαψαμένους. νῦν οὖν ἐμοὶ τούτῳ δοκεῖὄλεθρόν τινʼ ἡμᾶς κυρκανᾶν ἁμωσγέπως,ἢ φαρμάκοισιν ἢ μιᾷ γέ τῳ τέχνῃ,ὅπως ἀπολεῖται. ταῦτʼ ἐγὼ φανερῶς λέγω,τὰ δʼ ἄλλα μετὰ τῆς γραμματέως συγγράψομαι.

Χορόςοὔπω ταύτης ἤκουσαπολυπλοκωτέρας γυναικὸςοὐδὲ δεινότερον λεγούσης.πάντα γὰρ λέγει δίκαια,†πάσας δʼ ἰδέας ἐξήτασεν,