ἡμῖν ἁπάσαις. τίς ἀγορεύειν βούλεται;Γυνὴ Αἐγώ.Κηρύκαιναπερίθου νυν τόνδε πρῶτον πρὶν λέγειν.Χορόςσίγα σιώπα, πρόσεχε τὸν νοῦν· χρέμπτεται γὰρ ἤδηὅπερ ποιοῦσʼ οἱ ῥήτορες. μακρὰν ἔοικε λέξειν.Γυνὴ Αφιλοτιμίᾳ μὲν οὐδεμιᾷ μὰ τὼ θεὼλέξουσʼ ἀνέστην ὦ γυναῖκες· ἀλλὰ γὰρβαρέως φέρω τάλαινα πολὺν ἤδη χρόνονπροπηλακιζομένας ὁρῶς ἡμᾶς ὑπὸΕὐριπίδου τοῦ τῆς λαχανοπωλητρίαςκαὶ πολλὰ καὶ παντοῖʼ ἀκουούσας κακά.τί γὰρ οὗτος ἡμᾶς οὐκ ἐπισμῇ τῶν κακῶν;ποῦ δʼ οὐχὶ διαβέβληχʼ, ὅπουπερ ἔμβραχυεἰσὶν θεαταὶ καὶ τραγῳδοὶ καὶ χοροί,τὰς μοιχοτρόπους, τὰς ἀνδρεραστίας καλῶν,τὰς οἰνοπότιδας, τὰς προδότιδας, τὰς λάλους,τὰς οὐδὲν ὑγιές, τὰς μέγʼ ἀνδράσιν κακόν·ὥστʼ εὐθὺς εἰσιόντες ἀπὸ τῶν ἰκρίωνὑποβλέπουσʼ ἡμᾶς σκοποῦνταί τʼ εὐθέωςμὴ μοιχὸς ἔνδον ᾖ τις ἀποκεκρυμμένος.