ὦ πάντες θεοί,μή νυν ἀπείπωμεν ταλαιπωρούμεναι,ἀλλʼ εἰσίωμεν. καὶ γὰρ αἰσχρὸν τουτογὶὦ φίλταται, τὸν χρησμὸν εἰ προδώσομεν.

Χορὸς γερόντωνμῦθον βούλομαι λέξαι τινʼ ὑμῖν, ὅν ποτʼ ἤκουσʼαὐτὸς ἔτι παῖς ὤν.οὕτως ἦν νεανίσκος Μελανίων τις,ὃς φεύγων γάμον ἀφίκετʼ ἐς ἐρημίαν,κἀν τοῖς ὄρεσιν ᾤκει·κᾆτʼ ἐλαγοθήρειπλεξάμενος ἄρκυς,καὶ κύνα τινʼ εἶχεν,κοὐκέτι κατῆλθε πάλιν οἴκαδʼ ὑπὸ μίσους.οὕτω τὰς γυναῖκας ἐβδελύχθηʼκʼεῖνος, ἡμεῖς τʼ οὐδὲν ἧττοντοῦ Μελανίωνος οἱ σώφρονες.γέρωνβούλομαί σε γραῦ κύσαι—Γυνήκρόμμυόν τἄρʼ οὐκ ἔδει.γέρωνκἀνατείνας λακτίσαι.Γυνήτὴν λόχμην πολλὴν φορεῖς.