Ἀναγυρουντόθεν.Καλονίκηνὴ τὸν Δία·ὁ γοῦν ἀνάγυρός μοι κεκινῆσθαι δοκεῖ.Μυρρίνημῶν ὕστεραι πάρεσμεν ὦ Λυσιστράτη;τί φῄς; τί σιγᾷς;Λυσιστράτηοὔ σʼ ἐπαινῶ Μυρρίνηἥκουσαν ἄρτι περὶ τοιούτου πράγματος.Μυρρίνημόλις γὰρ ηὗρον ἐν σκότῳ τὸ ζώνιον.ἀλλʼ εἴ τι πάνυ δεῖ, ταῖς παρούσαισιν λέγε.Λυσιστράτημὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐπαναμείνωμεν ὀλίγου γʼ οὕνεκατάς τʼ ἐκ Βοιωτῶν τάς τε Πελοποννησίωνγυναῖκας ἐλθεῖν.Μυρρίνηπολὺ σὺ κάλλιον λέγεις.ἡδὶ δὲ καὶ δὴ Λαμπιτὼ προσέρχεται.Λυσιστράτηὦ φιλτάτη Λάκαινα χαῖρε Λαμπιτοῖ.οἷον τὸ κάλλος γλυκυτάτη σου φαίνεται.ὡς δʼ εὐχροεῖς, ὡς δὲ σφριγᾷ τὸ σῶμά σου.κἂν ταῦρον ἄγχοις.Λαμπιτώμάλα γʼ οἰῶ ναὶ τὼ σιώ·γυμνάδδομαι γὰρ καὶ ποτὶ πυγὰν ἅλλομαι.