πραγμάτων μοι δοκεῖ,καὶ μάλιστʼ ὀσφραίνομαι τῆς Ἱππίου τυραννίδος·καὶ πάνυ δέδοικα μὴ τῶν Λακώνων τινὲςδεῦρο συνεληλυθότες ἄνδρες ἐς Κλεισθένουςτὰς θεοῖς ἐχθρὰς γυναῖκας ἐξεπαίρωσιν δόλῳκαταλαβεῖν τὰ χρήμαθʼ ἡμῶν τόν τε μισθόν,ἔνθεν ἔζων ἐγώ.

Χορὸς γερόντωνδεινὰ γάρ τοι τάσδε γʼ ἤδη τοὺς πολίτας νουθετεῖν,καὶ λαλεῖν γυναῖκας οὔσας ἀσπίδος χαλκῆς πέρι,καὶ διαλλάττειν πρὸς ἡμᾶς ἀνδράσιν Λακωνικοῖς,οἷσι πιστὸν οὐδὲν εἰ μή περ λύκῳ κεχηνότι.ἀλλὰ ταῦθʼ ὕφηναν ἡμῖν ἄνδρες ἐπὶ τυραννίδι.ἀλλʼ ἐμοῦ μὲν οὐ τυραννεύσουσʼ, ἐπεὶ φυλάξομαικαὶ φορήσω τὸ ξίφος τὸ λοιπὸν ἐν μύρτου κλαδί,ἀγοράσω τʼ ἐν τοῖς ὅπλοις ἑξῆς Ἀριστογείτονι,ὧδέ θʼ ἑστήξω παρʼ αὐτόν· †αὐτὸσ† γάρ μοι γίγνεταιτῆς θεοῖς ἐχθρᾶς πατάξαι τῆσδε γραὸς τὴν γνάθον.

Χορὸς Γυναικῶνοὐκ ἄρʼ εἰσιόντα σʼ οἴκαδʼ ἡ τεκοῦσα γνώσεται.ἀλλὰ θώμεσθʼ ὦ φίλαι γρᾶες ταδί πρῶτον χαμαί.ἡμεῖς γὰρ ὦ πάντες ἀστοὶ λόγων κατάρχομεν