οὕτως ἐπολιόρκησʼ ἐγὼ τὸν ἄνδρʼ ἐκεῖνον ὠμῶςἐφʼ ἑπτακαίδεκʼ ἀσπίδων πρὸς ταῖς πύλαις καθεύδων.τασδὶ δὲ τὰς Εὐριπίδῃ θεοῖς τε πᾶσιν ἐχθρὰςἐγὼ οὐκ ἄρα σχήσω παρὼν τολμήματος τοσούτου;μή νυν ἔτʼ ἐν τῇ τετραπόλει τοὐμὸν τροπαῖον εἴη.
Χορὸς γερόντωνἀλλʼ αὐτὸ γάρ μοι τῆς ὁδοῦλοιπόν ἐστι χωρίοντὸ πρὸς πόλιν τὸ σιμόν, οἷ σπουδὴν ἔχω·χὤπως ποτʼ ἐξαμπρεύσομεντοῦτʼ ἄνευ κανθηλίου.ὡς ἐμοῦ γε τὼ ξύλω τὸν ὦμον ἐξιπώκατον·ἀλλʼ ὅμως βαδιστέον,καὶ τὸ πῦρ φυσητέον,μή μʼ ἀποσβεσθὲν λάθῃ πρὸς τῇ τελευτῇ τῆς ὁδοῦ.φῦ φῦ.ἰοὺ ἰοὺ τοῦ καπνοῦ.
Χορὸς γερόντωνὡς δεινὸν ὦναξ Ἡράκλειςπροσπεσόν μʼ ἐκ τῆς χύτραςὥσπερ κύων λυττῶσα τὠφθαλμὼ δάκνει·κἄστιν γε Λήμνιον τὸ πῦρ