ἐπεὶ τίς ἄν ποτʼ ἤλπισʼ ὦ Στρυμόδωρʼ ἀκοῦσαιγυναῖκας, ἃς ἐβόσκομενκατʼ οἶκον ἐμφανὲς κακόν,κατὰ μὲν ἅγιον ἔχειν βρέτας,κατὰ δʼ ἀκρόπολιν ἐμὰν λαβεῖνμοχλοῖς δὲ καὶ κλῄθροισιτὰ προπύλαια πακτοῦν;
Χορὸς γερόντωνἀλλʼ ὡς τάχιστα πρὸς πόλιν σπεύσωμεν ὦ Φιλοῦργε,ὅπως ἄν, αὐταῖς ἐν κύκλῳ θέντες τὰ πρέμνα ταυτί,ὅσαι τὸ πρᾶγμα τοῦτʼ ἐνεστήσαντο καὶ μετῆλθον,μίαν πυρὰν νήσαντες ἐμπρήσωμεν αὐτόχειρεςπάσας, ὑπὸ ψήφου μιᾶς, πρώτην δὲ τὴν Λύκωνος.
Χορὸς γερόντωνοὐ γὰρ μὰ τὴν Δήμητρʼ ἐμοῦ ζῶντος ἐγχανοῦνται·ἐπεὶ οὐδὲ Κλεομένης, ὃς αὐτὴν κατέσχε πρῶτος,ἀπῆθεν ἀψάλακτος, ἀλλʼὅμως Λακωνικὸν πνέωνᾤχετο θὤπλα παραδοὺς ἐμοί,σμικρὸν ἔχων πάνυ τριβώνιον,πινῶν ῥυπῶν ἀπαράτιλτος,ἓξ ἐτῶν ἄλουτος.