ὅπως ἂν ὦμεν εὐθὺς ἀλλήλων φίλαι.Λαμπιτώτίς ὡλολυγά;Λυσιστράτητοῦτʼ ἐκεῖνʼ οὑγὼ ʼλεγον·αἱ γὰρ γυναῖκες τὴν ἀκρόπολιν τῆς θεοῦἤδη κατειλήφασιν. ἀλλʼ ὦ Λαμπιτοῖσὺ μὲν βάδιζε καὶ τὰ παρʼ ὑμῶν εὖ τίθει,τασδὶ δʼ ὁμήρους κατάλιφʼ ἡμῖν ἐνθάδε·ἡμεῖς δὲ ταῖς ἄλλαισι ταῖσιν ἐν πόλειξυνεμβάλωμεν εἰσιοῦσαι τοὺς μοχλούς.Καλονίκηοὔκουν ἐφʼ ἡμᾶς ξυμβοηθήσειν οἴειτοὺς ἄνδρας εὐθύς;Λυσιστράτηὀλίγον αὐτῶν μοι μέλει.οὐ γὰρ τοσαύτας οὔτʼ ἀπειλὰς οὔτε πῦρἥξουσʼ ἔχοντες ὥστʼ ἀνοῖξαι τὰς πύλαςταύτας, ἐὰν μὴ ʼφʼ οἷσιν ἡμεῖς εἴπομεν.Καλονίκημὰ τὴν Ἀφροδίτην οὐδέποτέ γʼ· ἄλλως γὰρ ἂνἄμαχοι γυναῖκες καὶ μιαραὶ κεκλῄμεθʼ ἄν.
Χορὸς γερόντωνχώρει Δράκης, ἡγοῦ βάδην, εἰ καὶ τὸν ὦμον ἀλγεῖςκορμοῦ τοσουτονὶ βάρος χλωρᾶς φέρων ἐλάας.Χορὸς γερόντωνἦ πόλλʼ ἄελπτʼ ἔνεστιν ἐν τῷ μακρῷ βίῳ φεῦ,