εἴ τοι δοκεῖ σφῷν ταῦτα, χἠμῖν ξυνδοκεῖ.Λαμπιτώκαὶ τὼς μὲν ἁμῶν ἄνδρας ἁμὲς πείσομεςπαντᾷ δικαίως ἄδολον εἰράναν ἄγειν·τὸν τῶν Ἀσαναίων γα μὰν ῥυάχετονπᾷ κά τις ἀμπείσειεν αὖ μὴ πλαδδιῆν;Λυσιστράτηἡμεῖς ἀμέλει σοι τά γε παρʼ ἡμῖν πείσομεν.Λαμπιτώοὐχ ἇς πόδας κʼ ἔχωντι ταὶ τριήρεες,καὶ τὠργύριον τὤβυσσον ᾖ πὰρ τᾷ σιῷ.Λυσιστράτηἀλλʼ ἔστι καὶ τοῦτʼ εὖ παρεσκευασμένον·καταληψόμεθα γὰρ τὴν ἀκρόπολιν τήμερον.ταῖς πρεσβυτάταις γὰρ προστέτακται τοῦτο δρᾶν,ἕως ἂν ἡμεῖς ταῦτα συντιθώμεθα,θύειν δοκούσαις καταλαβεῖν τὴν ἀκρόπολιν.Λαμπιτώπαντᾷ κʼ ἔχοι, καὶ τᾷδε γὰρ λέγεις καλῶς.Λυσιστράτητί δῆτα ταῦτʼ οὐχ ὡς τάχιστʼ ὦ Λαμπιτοῖξυνωμόσαμεν, ὅπως ἂν ἀρρήκτως ἔχῃ;Λαμπιτώπάρφαινε μὰν τὸν ὅρκον, ὡς ὀμιόμεθα.Λυσιστράτηκαλῶς λέγεις. ποῦ ʼσθʼ ἡ Σκύθαινα; ποῖ βλέπεις;θὲς ἐς τὸ πρόσθεν ὑπτίαν τὴν ἀσπίδα,καί μοι δότω τὰ τόμιά τις.