τοῖς παισίν, ὁπόταν τε θυγάτηρ τινὶ κανηφορῇ.πᾶσιν ὑμῖν λέγω λαμβάνειν τῶν ἐμῶνχρημάτων νῦν ἔνδοθεν, καὶμηδὲν οὕτως εὖ σεσημάν-θαι τὸ μὴ οὐχὶτοὺς ῥύπους ἀνασπάσαι,χἄττʼ ἂν ἔνδον ᾖ φορεῖν.ὄψεται δʼ οὐδὲν σκοπῶν, εἰμή τις ὑμῶνὀξύτερον ἐμοῦ βλέπει.
Χορόςεἰ δέ τῳ μὴ σῖτος ὑμῶνἔστι, βόσκει δʼ οἰκέτας καὶσμικρὰ πολλὰ παιδία,ἔστι παρʼ ἐμοῦ λαβεῖν πυρίδια λεπτὰ μέν,ὁ δʼ ἄρτος ἀπὸ χοίνικος ἰδεῖν μάλα νεανίας.ὅστις οὖν βούλεται τῶν πενήτων ἴτωεἰς ἐμοῦ σάκκους ἔχων καὶκωρύκους, ὡς λήψεται πυ-ρούς· ὁ Μανῆς δʼοὑμὸς αὐτοῖς ἐμβαλεῖ.