ἴθι καὶ σὺ τούτους τοὺς Ἀθηναίους ἄγε,οὗ δʼ ἂν διδῶσι πρόσαγε τούτους λαβομένη.ἄνδρες Λάκωνες στῆτε παρʼ ἐμὲ πλησίον,ἐνθένδε δʼ ὑμεῖς, καὶ λόγων ἀκούσατε.ἐγὼ γυνὴ μέν εἰμι, νοῦς δʼ ἔνεστί μοι,αὐτὴ δʼ ἐμαυτῆς οὐ κακῶς γνώμης ἔχω,τοὺς δʼ ἐκ πατρός τε καὶ γεραιτέρων λόγουςπολλοὺς ἀκούσασʼ οὐ μεμούσωμαι κακῶς.λαβοῦσα δʼ ὑμᾶς λοιδορῆσαι βούλομαικοινῇ δικαίως, οἳ μιᾶς ἐκ χέρνιβοςβωμοὺς περιρραίνοντες ὥσπερ ξυγγενεῖςὈλυμπίασιν, ἐν Πύλαις, Πυθοῖ πόσους
εἴποιμʼ ἂν ἄλλους, εἴ με μηκύνειν δέοι;
ἐχθρῶν παρόντων βαρβάρων στρατεύματιἝλληνας ἄνδρας καὶ πόλεις ἀπόλλυτε.εἷς μὲν λόγος μοι δεῦρʼ ἀεὶ περαίνεται.Ἀθηναῖοςἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαί γʼ ἀπεψωλημένος.Λυσιστράτηεἶτʼ ὦ Λάκωνες, πρὸς γὰρ ὑμᾶς τρέψομαι,οὐκ ἴσθʼ ὅτʼ ἐλθὼν δεῦρο Περικλείδας ποτὲὁ Λάκων Ἀθηναίων ἱκέτης καθέζετο