τὺ δὲ τεᾷ φρενὶ μάθε Πινδάρειον ἔπος —Πισθέταιροςἅνθρωπος ἡμῶν οὐκ ἀπαλλαχθήσεται. Ποιητήςνομάδεσσι γὰρ ἐν Σκύθαιςἀλᾶται Στράτων,ὃς ὑφαντοδόνατον ἔσθος οὐ πέπαται·ἀκλεὴς δʼ ἔβα σπολὰς ἄνευ χιτῶνος.ξύνες ὅ τοι λέγω.
Πισθέταιροςξυνῆχʼ ὅτι βούλει τὸν χιτωνίσκον λαβεῖν.ἀπόδυθι· δεῖ γὰρ τὸν ποιητὴν ὠφελεῖν.ἄπελθε τουτονὶ λαβών.Ποιητήςἀπέρχομαι,κἀς τὴν πόλιν γʼ ἐλθὼν ποιήσω τοιαδί·κλῇσον ὦ χρυσόθρονε τὰν τρομερὰν κρυεράν·
νιφόβολα πεδία πολύπορά τʼ ἤλυθον ἀλαλάν.
Πισθέταιροςνὴ τὸν Δίʼ ἀλλʼ ἤδη πέφευγας ταυταγὶτὰ κρυερὰ τονδὶ τὸν χιτωνίσκον λαβών.τουτὶ μὰ Δίʼ ἐγὼ τὸ κακὸν οὐδέποτʼ ἤλπισα,οὕτω ταχέως τοῦτον πεπύσθαι τὴν πόλιν.αὖθις σὺ περιχώρει λαβὼν τὴν χέρνιβα.εὐφημία ʼστω.