κἀπὸ τῶν ἐγγλωττογαστόρωνἐκείνων τῶν Φιλίππωνπανταχοῦ τῆς Ἀττικῆς ἡγλῶττα χωρὶς τέμνεται.
Ἄγγελοςὦ πάντʼ ἀγαθὰ πράττοντες, ὦ μείζω λόγου,ὦ τρισμακάριον πτηνὸν ὀρνίθων γένος,δέχεσθε τὸν τύραννον ὀλβίοις δόμοις.προσέρχεται γὰρ οἷς οὔτε παμφαὴςἀστὴρ ἰδεῖν ἔλαμψε χρυσαυγεῖ δόμῳ,οὔθʼ ἡλίου τηλαυγὲς ἀκτίνων σέλαςτοιοῦτον ἐξέλαμψεν, οἶον ἔρχεταιἔχων γυναικὸς κάλλος οὐ φατὸν λέγειν,πάλλων κεραυνόν, πτεροφόρον Διὸς βέλος·ὀσμὴ δʼ ἀνωνόμαστος ἐς βάθος κύκλουχωρεῖ, καλὸν θέαμα· θυμιαμάτων δʼαὖραι διαψαίρουσι πλεκτάνην καπνοῦ.ὁδὶ δὲ καὐτός ἐστιν. ἀλλὰ χρὴ θεᾶςΜούσης ἀνοίγειν ἱερὸν εὔφημον στόμα.
Χορόςἄναγε δίεχε πάραγε πάρεχε.περιπέτεσθε