χλαίνας οὐκ ἀμπισχνοῦνται·οὐδʼ αὖ θερμὴ πνίγους ἡμᾶςἀκτὶς τηλαυγὴς θάλπει·ἀλλʼ ἀνθηρῶν λειμώνωνφύλλων τʼ ἐν κόλποις ναίω,ἡνίκʼ ἂν ὁ θεσπέσιος ὀξὺ μέλος ἀχέταςθάλπεσι μεσημβρινοῖς ἡλιομανὴς βοᾷ.χειμάζω δʼ ἐν κοίλοις ἄντροιςνύμφαοις οὐρείαις ξυμπαίζων·ἠρινά τε βοσκόμεθα παρθένιαλευκότροφα μύρτα Χαρίτων τε κηπεύματα.

Χορόςτοῖς κριταῖς εἰπεῖν τι βουλόμεσθα τῆς νίκης πέρι,ὅσʼ ἀγάθʼ, ἢν κρίνωσιν ἡμᾶς, πᾶσιν αὐτοῖς δώσομεν,ὥστε κρείττω δῶρα πολλῷ τῶν Ἀλεξάνδρου λαβεῖν.πρῶτα μὲν γὰρ οὗ μάλιστα πᾶς κριτὴς ἐφίεται,γλαῦκες ὑμᾶς οὔποτʼ ἐπιλείψουσι Λαυρειωτικαί·ἀλλʼ ἐνοικήσουσιν ἔνδον, ἔν τε τοῖς βαλλαντίοιςἐννεοττεύσουσι κἀκλέψουσι μικρὰ κέρματα.εἶτα πρὸς τούτοισιν ὥσπερ ἐν ἱεροῖς οἰκήσετε·τὰς γὰρ ὑμῶν οἰκίας ἐρέψομεν πρὸς αἰετόν·