τί δῆτʼ ἐπειδὰν νυμφίον μʼ ὁρᾶτε λαμπρὸν ὄντα;Χορόςζηλωτὸς ἔσει, γέρον,αὖθις νέος ὢν πάλιν,μύρῳ κατάλειπτος.Τρυγαῖοςοἶμαι. τί δῆθʼ ὅταν ξυνὼν τῶν τιτθίων ἔχωμαι;Χορόςεὐδαιμονέστερος φανεῖ τῶν Καρκίνου στροβίλων.Τρυγαῖοςοὔκουν δικαίως; ὅστις εἰςὄχημα κανθάρου ʼπιβὰςἔσωσα τοὺς Ἕλληνας, ὥστʼἐν τοῖς ἀγροῖσιν αὐτοὺςἅπαντας ὄντας ἀσφαλῶςβινεῖν τε καὶ καθεύδειν.

Οἰκέτηςἡ παῖς λέλουται καὶ τὰ τῆς πυγῆς καλά·ὁ πλακοῦς πέπεπται, σησαμῆ ξυμπλάττεται.καὶ τἄλλʼ ἁπαξάπαντα· τοῦ πέους δὲ δεῖ.Τρυγαῖοςἴθι νυν ἀποδῶμεν τήνδε τὴν Θεωρίανἀνύσαντε τῇ βουλῇ.Οἰκέτηςτίς αὑτηί;Τρυγαῖοςτί φῄς;αὕτη Θεωρία ʼστίν.