μηδὲ Μελάνθιος, οὗ δὴπικροτάτην ὄπα γηρύσαντος ἤκουσʼἡνίκα τῶν τραγῳδῶντὸν χορὸν εἶχον ἁδελφόςτε και αὐτός, ἄμφωΓοργόνες ὀψοφάγοι βατιδοσκόποι Ἅρπυιαι,γραοσόβαι μιαροὶ τραγομάσχαλοι ἰχθυολῦμαι·ὧν καταχρεμψαμένη μέγα καὶ πλατὺΜοῦσα θεὰ μετʼ ἐμοῦ ξύμπαιζε τὴν ἑορτήν.
Τρυγαῖοςὡς χαλεπὸν ἐλθεῖν ἦν ἄρʼ εὐθὺ τῶν θεῶν.ἔγωγέ τοι πεπόνηκα κομιδῇ τὼ σκέλει.μικροὶ δʼ ὁρᾶν ἄνωθεν ἦστʼ. ἔμοιγέ τοιἀπὸ τοὐρανοῦ ʼφαίνεσθε κακοήθεις πάνυ,ἐντευθενὶ δὲ πολύ τι κακοηθέστεροι.Οἰκέτηςὦ δέσποθʼ ἥκεις;Τρυγαῖοςὡς ἐγὼ ʼπυθόμην τινός.Οἰκέτηςτί δʼ ἔπαθες;Τρυγαῖοςἤλγουν τὼ σκέλει μακρὰν ὁδὸνδιεληλυθώς.Οἰκέτηςἴθι νυν κάτειπέ μοι—