τῷ φρέατι τῶν τʼ ἐλαῶνὧν ποθοῦμεν,ἀντὶ τούτων τήνδε νυνὶτὴν θεὸν προσείπατε.

Χορόςχαῖρε χαῖρʼ, ὡς ἀσμένοισιν ἦλθες, ὦ φιλτάτη.σῷ γὰρ ἐδάμην πόθῳ, δαιμόνια βουλόμενος εἰς ἀγρὸν ἀνερπύσαιἦσθα γὰρ μέγιστον ἡμῖν κέρδος ὦ ποθουμένηπᾶσιν ὁπόσοι γεωργὸν βίον ἐτρίβομεν.μόνη γὰρ ἡμᾶς ὠφέλεις.πολλὰ γὰρ ἐπάσχομεν πρίν ποτʼ ἐπὶ σοῦ γλυκέα κἀδάπανα καὶ φίλα.τοῖς ἀγροίκοισιν γὰρ ἦσθα χῖδρα καὶ σωτηρία.ὥστε σὲ τά τʼ ἀμπέλια καὶ τὰ νέα συκίδιατἄλλα θʼ ὁπόσʼ ἔστι φυτὰπροσγελάσεται λαβόντʼ ἄσμενα.

Χορόςἀλλὰ ποῦ ποτʼ ἦν ἀφʼ ἡμῶν τὸν πολὺν τοῦτον χρόνονἥδε; τοῦθʼ ἡμᾶς δίδαξον ὦ θεῶν εὐνούστατε.

Ἑρμῆςὦ σοφώτατοι γεωργοί, τἀμὰ δὴ ξυνίετεῥήματʼ, εἰ βούλεσθʼ ἀκοῦσαι τήνδʼ ὅπως ἀπώλετο.πρῶτα μὲν γὰρ †αὐτῆς ἦρξεν† Φειδίας πράξας κακῶς·