τάς τε συκᾶς, ἃς ἐγὼ ʼφύτευον ὢν νεώτερος,ἀσπάσασθαι θυμὸς ἡμῖν ἐστι πολλοστῷ χρόνῳ.Τρυγαῖοςνῦν μὲν οὖν ὦνδρες προσευξώμεσθα πρῶτον τῇ θεῷ,ἥπερ ἡμῶν τοὺς λόφους ἀφεῖλε καὶ τὰς Γοργόνας·εἶθʼ ὅπως Λιταργιοῦμεν οἴκαδʼ ἐς τὰ χωρία,ἐμπολήσαντές τι χρηστὸν εἰς ἀγρὸν ταρίχιον.Ἑρμῆςὦ Πόσειδον ὡς καλὸν τὸ στῖφος αὐτῶν φαίνεταικαὶ πυκνὸν καὶ γοργὸν ὥσπερ μᾶζα καὶ πανδαισία.Τρυγαῖοςνὴ Δίʼ ἡ γὰρ σφῦρα λαμπρὸν ἦν ἄρʼ ἐξωπλισμένη,αἵ τε θρίνακες διαστίλβουσι πρὸς τὸν ἥλιον.ἦ καλῶς αὐτῶν ἀπαλλάξειεν ἂν μετόρχιον.ὥστʼ ἔγωγʼ ἤδη ʼπιθυμῶ καὐτὸς ἐλθεῖν εἰς ἀγρὸνκαὶ τριαινοῦν τῇ δικέλλῃ διὰ χρόνου τὸ γῄδιον.
Τρυγαῖοςἀλλʼ ἀναμνησθέντες ὦνδρεςτῆς διαίτης τῆς παλαιᾶς,ἣν παρεῖχʼ αὕτη ποθʼ ἡμῖν,τῶν τε παλασίων ἐκείνωντῶν τε σύκων τῶν τε μύρτων,τῆς τρυγός τε τῆς γλυκείαςτῆς ἰωνιᾶς τε τῆς πρὸς