οὐχ ὅνπερ ὑμεῖς, ἀλλʼ ἕτερον καινὸν πάνυ.διʼ ἡμέρας γὰρ ἐς τὸν οὐρανὸν βλέπωνὡδὶ κεχηνὼς λοιδορεῖται τῷ Διὶκαί φησιν, ὦ Ζεῦ τί ποτε βουλεύει ποιεῖν;
κατάθου τὸ κόρημα· μὴ ʼκκόρει τὴν Ἑλλάδα.
ἔα ἔα.σιγήσαθʼ, ὡς φωνῆς ἀκούειν μοι δοκῶ.Τρυγαῖοςὦ Ζεῦ τί δρασείεις ποθʼ ἡμῶν τὸν λεών;λήσεις σεαυτὸν τὰς πόλεις ἐκκοκκίσας.Οἰκέτης Ατοῦτʼ ἔστι τουτὶ τὸ κακὸν αὔθʼ οὑγὼ ʼλεγον.τὸ γὰρ παράδειγμα τῶν μανιῶν ἀκούετε·ἃ δʼ εἶπε πρῶτον ἡνίκʼ ἤρχεθʼ ἡ χολή,πεύσεσθʼ. ἔφασκε γὰρ πρὸς αὑτὸν ἐνθαδί·πῶς ἄν ποτʼ ἀφικοίμην ἂν εὐθὺ τοῦ Διός;
ἔπειτα λεπτὰ κλιμάκια ποιούμενος,πρὸς ταῦτʼ ἀνηρριχᾶτʼ ἂν ἐς τὸν οὐρανόν,ἕως ξυνετρίβη τῆς κεφαλῆς καταρρυείς.ἐχθὲς δὲ μετὰ ταῦτʼ ἐκφθαρεὶς οὐκ οἶδʼ ὅποιεἰσήγαγʼ Αἰτναῖον μέγιστον κάνθαρον,κἄπειτα τοῦτον ἱπποκομεῖν μʼ ἠνάγκασεν,