διαλλαγεῖσαι καὶ γελῶσιν ἄσμεναι,καὶ ταῦτα δαιμονίως ὑπωπιασμέναιἁπαξάπασαι καὶ κυάθους προσκείμεναι.Τρυγαῖοςκαὶ τῶνδε τοίνυν τῶν θεωμένων σκόπειτὰ πρόσωφʼ, ἵνα γνῷς τὰς τέχνας.Ἑρμῆςαἰβοῖ τάλας,Τρυγαῖοςἐκεινονὶ γοῦν τὸν λοφοποιὸν οὐχ ὁρᾷςτίλλονθʼ ἑαυτόν;Ἑρμῆςὁ δέ γε τὰς σμινύας ποιῶνκατέπαρδεν ἄρτι τοῦ ξιφουργοῦ ʼκεινουί.Τρυγαῖοςὁ δὲ δρεπανουργὸς οὐχ ὁρᾷς ὡς ἥδεται,καὶ τὸν δορυξὸν οἷον ἐσκιμάλισεν;Ἑρμῆςἴθι νυν ἄνειπε τοὺς γεωργοὺς ἀπιέναι. Τρυγαῖοςἀκούετε λεῴ· τοὺς γεωργοὺς ἀπιέναιτὰ γεωργικὰ σκεύη λαβόντας εἰς ἀγρὸν

Τρυγαῖοςὡς τάχιστʼ ἄνευ δορατίου καὶ ξίφους κἀκοντίου·ὡς ἅπαντʼ ἤδη ʼστὶ μεστὰ τἀνθάδʼ εἰρήνης σαπρᾶς.ἀλλὰ πᾶς χώρει πρὸς ἔργον εἰς ἀγρὸν παιωνίσας.Χορόςὦ ποθεινὴ τοῖς δικαίοις καὶ γεωργοῖς ἡμέρα,ἄσμενός σʼ ἰδὼν προσειπεῖν βούλομαι τὰς ἀμπέλους,