ἀπόφερε τὰ σκεύη λαβὼν ταυτὶ πάλιν·ἐγὼ δὲ δοίδυκʼ εἰσιὼν ποιήσομαι.Τρυγαῖοςνῦν τοῦτʼ ἐκεῖνʼ ἥκει τὸ Δάτιδος μέλος,ὃ δεφόμενός ποτʼ ᾖδε τῆς μεσημβρίας,ὡς ἥδομαι καὶ χαίρομαι κεὐφραίνομαι.
νῦν ἐστιν ἡμῖν ὦνδρες Ἕλληνες καλὸνἀπαλλαγεῖσι πραγμάτων τε καὶ μαχῶνἐξελκύσαι τὴν πᾶσιν Εἰρήνην φίλην,πρὶν ἕτερον αὖ δοίδυκα κωλῦσαί τινα.ἀλλʼ ὦ γεωργοὶ κἄμποροι καὶ τέκτονεςκαὶ δημιουργοὶ καὶ μέτοικοι καὶ ξένοικαὶ νησιῶται, δεῦρʼ ἴτʼ ὦ πάντες λεῴ,ὡς τάχιστʼ ἄμας λαβόντες καὶ μοχλοὺς καὶ σχοινία·νῦν γὰρ ἡμῖν ἁρπάσαι πάρεστιν ἀγαθοῦ δαίμονος.
Χορόςδεῦρο πᾶς χώρει προθύμως εὐθὺ τῆς σωτηρίας.ὦ Πανέλληνες βοηθήσωμεν, εἴπερ πώποτε,τάξεων ἀπαλλαγέντες καὶ κακῶν φοινικικῶν·ἡμέρα γὰρ ἐξέλαμψεν ἥδε μισολάμαχος.πρὸς τάδʼ ἡμῖν, εἴ τι χρὴ δρᾶν, φράζε κἀρχιτεκτόνει·οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως ἀπειπεῖν ἂν δοκῶ μοι τήμερον,