μὴ βδεῖτε μηδὲ χέζεθʼ ἡμερῶν τριῶν·ὡς εἰ μετέωρος οὗτος ὢν ὀσφρήσεται,κατωκάρα ῥίψας με βουκολήσεται.
Τρυγαῖοςἀλλʼ ἄγε Πήγασε χώρει χαίρων,χρυσοχάλινον πάταγον ψαλίωνδιακινήσας φαιδροῖς ὠσίν.τί ποιεῖς; τί ποιεῖς; ποῖ παρακλίνειςτοὺς μυκτῆρας; πρὸς τὰς λαύρας.ἵει σαυτὸν θαρρῶν ἀπὸ γῆς,κᾆτα δρομαίαν πτέρυγʼ ἐκτείνωνὀρθὸς χώρει Διὸς εἰς αὐλάς,ἀπὸ μὲν κάκκης τὴν ῥῖνʼ ἀπέχων,ἀπὸ δʼ ἡμερίων σίτων πάντων.ἄνθρωπε τί δρᾷς, οὗτος ὁ χέζωνἐν Πειραιεῖ παρὰ ταῖς πόρναις;ἀπολεῖς μʼ ἀπολεῖς. οὐ κατορύξειςκἀπιφορήσεις τῆς γῆς πολλήν,κἀπιφυτεύσεις ἕρπυλλον ἄνωκαὶ μύρον ἐπιχεῖς; ὡς ἤν τι πεσὼνἐνθένδε πάθω, τοὐμοῦ θανάτου