λευκῶν ὀδόντων ἔργον ἐστʼ, ἢν μή τι καὶ μασῶνται.

Χορόςἡμῖν μελήσει ταῦτά γʼ· εὖ ποιεῖς δὲ καὶ σὺ φράζων.Τρυγαῖοςἀλλʼ ὦ πρὸ τοῦ πεινῶντες ἐμβάλλεσθε τῶν λαγῴων·ὡς οὐχὶ πᾶσαν ἡμέρανπλακοῦσιν ἔστιν ἐντυχεῖν πλανωμένοις ἐρήμοις.πρὸς ταῦτα βρύκετʼ ἢ τάχʼ ἡμῖν φημι μεταμελήσειν.

Χορόςεὐφημεῖν χρὴ καὶ τὴν νύμφην ἔξω τινὰ δεῦρο κομίζεινδᾷδάς τε φέρειν, καὶ πάντα λεὼν συγχαίρειν κἀπιχορεύειν.καὶ τὰ σκεύη πάλιν ἐς τὸν ἀγρὸν νυνὶ χρὴ πάντα κομίζεινὀρχησαμένους καὶ σπείσαντας καὶ Ὑπέρβολον ἐξελάσαντας,

Χορόςκἀπευξαμένους τοῖσι θεοῖσινδιδόναι πλοῦτον τοῖς Ἕλλησιν,κριθάς τε ποιεῖν ἡμᾶς πολλὰςπάντας ὁμοίως οἶνόν τε πολύν,σῦκά τε τρώγειν,τάς τε γυναῖκας τίκτειν ἡμῖν,καὶ τἀγαθὰ πάνθʼ ὅσʼ ἀπωλέσαμενσυλλέξασθαι πάλιν ἐξ ἀρχῆς,λῆξαί τʼ αἴθωνα σίδηρον.

Τρυγαῖοςδεῦρʼ ὦ γύναι εἰς ἀγρόν,