ἄπιστον εἶπας μῦθον ὦ πάτερ πάτερ,ὅπως κάκοσμον ζῷον ἦλθεν ἐς θεούς.Τρυγαῖοςἦλθεν κατʼ ἔχθραν αἰετοῦ πάλαι ποτέ,ᾤʼ ἐκκυλίνδων κἀντιτιμωρούμενος.Παιδίονοὐκοῦν ἐχρῆν σε Πηγάσου ζεῦξαι πτερόν,ὅπως ἐφαίνου τοῖς θεοῖς τραγικώτερος.Τρυγαῖοςἀλλʼ ὦ μέλʼ ἄν μοι σιτίων διπλῶν ἔδει·νῦν δʼ ἃττʼ ἂν αὐτὸς καταφάγω τὰ σιτία,τούτοισι τοῖς αὐτοῖσι τοῦτον χορτάσω.Παιδίοντί δʼ ἢν ἐς ὑγρὸν πόντιον πέσῃ βάθος;πῶς ἐξολισθεῖν πτηνὸς ὢν δυνήσεται;Τρυγαῖοςἐπίτηδες εἶχον πηδάλιον, ᾧ χρήσομαι·τὸ δὲ πλοῖον ἔσται Ναξιουργὴς κάνθαρος.Παιδίονλιμὴν δὲ τίς σε δέξεται φορούμενον;Τρυγαῖοςἐν Πειραιεῖ δήπου ʼστὶ Κανθάρου λιμήν.Παιδίονἐκεῖνο τήρει, μὴ σφαλεὶς καταρρυῇςἐντεῦθεν, εἶτα χωλὸς ὢν Εὐριπίδῃλόγον παράσχῃς καὶ τραγῳδία γένῃ.Τρυγαῖοςἐμοὶ μελήσει ταῦτά γʼ. ἀλλὰ χαίρετε.ὑμεῖς δέ γʼ, ὑπὲρ ὧν τοὺς πόνους ἐγὼ πονῶ,