εἰπέ μοι ὦ πόσθων, ἐς τὸν σαυτοῦ πατέρʼ ᾄδεις;Παῖς Κλεωνύμου ψυχὴν δʼ ἐξεσάωσα—Τρυγαῖοςκατῄσχυνας δὲ τοκῆας.Τρυγαῖοςἀλλʼ εἰσίωμεν. εὖ γὰρ οἶδʼ ἐγὼ σαφῶςὅτι ταῦθʼ ὅσʼ ᾖσας ἄρτι περὶ τῆς ἀσπίδοςοὐ μὴ ʼπιλάθῃ ποτʼ ὢν ἐκείνου τοῦ πατρός.

Τρυγαῖοςὑμῶν τὸ λοιπὸν ἔργον ἤδη ʼνταῦθα τῶν μενόντωνφλᾶν ταῦτα πάντα καὶ σποδεῖν, καὶ μὴ κενὰς παρέλκειν.ἀλλʼ ἀνδρικῶς ἐμβάλλετεκαὶ σμώχετʼ ἀμφοῖν τοῖν γνάθοιν· οὐδὲν γὰρ ὦ πόνηροι