ἀλλὰ τίἔτʼ ἐστὶ τοῖσι κράνεσιν ὅ τι τις χρήσεται;Τρυγαῖοςἐὰν τοιαυτασὶ μάθῃ λαβὰς ποιεῖν,ἄμεινον ἢ νῦν αὔτʼ ἀποδώσεται πολύ.Κρανοποιόςἀπίωμεν ὦ δορυξέ.Τρυγαῖοςμηδαμῶς γʼ, ἐπεὶτούτῳ γʼ ἐγὼ τὰ δόρατα ταῦτʼ ὠνήσομαι.Δορυξόςπόσον δίδως δῆτʼ;Τρυγαῖοςεἰ διαπρισθεῖεν δίχα,λάβοιμʼ ἂν αὔτʼ ἐς χάρακας ἑκατὸν τῆς δραχμῆς.Δορυξόςὑβριζόμεθα. χωρῶμεν ὦ τᾶν ἐκποδών.Τρυγαῖοςνὴ τὸν Δίʼ, ὡς τὰ παιδίʼ ἤδη ʼξέρχεταιοὐρησόμενα τὰ τῶν ἐπικλήτων δεῦρʼ, ἵναἅττʼ ᾄσεται προαναβάληταί μοι δοκεῖ.ἀλλʼ ὅ τι περ ᾄδειν ἐπινοεῖς ὦ παιδίον,αὐτοῦ παρʼ ἐμὲ στὰν πρότερον ἀναβαλοῦ ʼνθαδί.

Παῖς Λαμάχου νῦν αὖθʼ ὁπλοτέρων ἀνδρῶν ἀρχώμεθα—Τρυγαῖοςπαῦσαιὁπλοτέρους ᾆδον, καὶ ταῦτ ὦ τρισκακόδαιμονεἰρήνης οὔσης· ἀμαθές γʼ εἶ καὶ κατάρατον.