ὁδὶ δὲ τριδράχμους τοὺς κάδους ἐς τοὺς ἀγρούς.ἀλλʼ ὦ Τρυγαῖε τῶν δρεπάνων τε λάμβανεκαὶ τῶνδʼ ὅ τι βούλει προῖκα· καὶ ταυτὶ δέχου·ἀφʼ ὧν γὰρ ἀπεδόμεσθα κἀκερδήναμεντὰ δῶρα ταυτί σοι φέρομεν ἐς τοὺς γάμους.Τρυγαῖοςἴθι νυν καταθέμενοι παρʼ ἐμοὶ ταῦτʼ εἴσιτεἐπὶ δεῖπνον ὡς τάχιστα· καὶ γὰρ οὑτοσὶὅπλων κάπηλος ἀχθόμενος προσέρχεται.Λοφοποιόςοἴμʼ ὡς προθέλυμνόν μʼ ὦ Τρυγαἶ ἀπώλεσας.Τρυγαῖοςτί δʼ ἔστιν ὦ κακόδαιμον; οὔτι που λοφᾷς;Λοφοποιόςἀπώλεσάς μου τὴν τέχνην καὶ τὸν βίον,καὶ τουτουὶ καὶ τοῦ δορυξοῦ ʼκεινονί.Τρυγαῖοςτί δῆτα τουτοινὶ καταθῶ σοι τοῖν λόφοιν;Λοφοποιόςαὐτὸς σὺ τί δίδως;Τρυγαῖοςὅ τι δίδωμʼ; αἰσχύνομαι.ὅμως δʼ ὅτι τὸ σφήκωμʼ ἔχει πόνον πολύν,δοίην ἂν αὐτοῖν ἰσχάδων τρεῖς χοίνικας.ἵνʼ ἀποκαθαίρω τὴν τράπεζαν τουτῳί.Λοφοποιόςἔνεγκε τοίνυν εἰσιὼν τὰς ἰσχάδας·κρεῖττον γὰρ ὦ τᾶν ἐστιν ἢ μηδὲν λαβεῖν.