εἰ πεπαίνουσιν ἤ-δη ʽτὸ γὰρ φῖτυ πρῷον φύσεἰ,τόν τε φήληχʼ ὁρῶν οἰδάνοντʼ·εἶθʼ ὁπόταν ᾖ πέπων,ἐσθίω κἀπέχωχἄμα φήμʼ, ὧραι φίλαι· καὶτοῦ θύμου τρίβων κυκῶμαι·κᾆτα γίγνομαι παχὺςτηνικαῦτα τοῦ θέρους

Χορόςμᾶλλον ἢ θεοῖσιν ἐχθρὸν ταξίαρχον προσβλέπωντρεῖς λόφους ἔχοντα καὶ φοινικίδʼ ὀξεῖαν πάνυ,ἣν ἐκεῖνός φησιν εἶναι βάμμα Σαρδιανικόν·ἢν δέ που δέῃ μάχεσθʼ ἔχοντα τὴν φοινικίδα,τηνικαῦτʼ αὐτὸς βέβαπται βάμμα Κυζικηνικόν·κᾆτα φεύγει πρῶτος ὥσπερ ξουθὸς ἱππαλεκτρυὼντοὺς λόφους σείων· ἐγὼ δʼ ἕστηκα †λινοπτώμενος.†ἡνίκʼ ἂν δʼ οἴκοι γένωνται, δρῶσιν οὐκ ἀνασχετά,τοὺς μὲν ἐγγράφοντες ἡμῶν τοὺς δʼ ἄνω τε καὶ κάτωἐξαλείφοντες δὶς ἢ τρίς. αὔριον δʼ ἔσθʼ ἡ ʼξοδος·τῷ δὲ σιτίʼ οὐκ ἐώνητʼ· οὐ γὰρ ᾔδειν ἐξιών·