ἐμπιεῖν ἔμοιγʼ ἀρέσκει τοῦ θεοῦ δρῶντος καλῶς.ἀλλʼ ἄφευε τῶν φασήλων ὦ γύναι τρεῖς χοίνικας,τῶν τε πυρῶν μεῖξον αὐτοῖς, τῶν τε σύκων ἔξελε,τόν τε Μανῆν ἡ Σύρα βωστρησάτω κʼ τοῦ χωρίου.οὐ γὰρ οἷόν τʼ ἐστὶ πάντως οἰναρίζειν τήμερονοὐδὲ τυντλάζειν, ἐπειδὴ παρδακὸν τὸ χωρίον.κἀξ ἐμοῦ δʼ ἐνεγκάτω τις τὴν κίχλην καὶ τὼ σπίνω·ἦν δὲ καὶ πυός τις ἔνδον καὶ λαγῷα τέτταρα,εἴ τι μὴ ʼξήνεγκεν αὐτῶν ἡ γαλῆ τῆς ἑσπέρας·ἐψόφει γοῦν ἔνδον οὐκ οἶδʼ ἅττα κἀκυδοιδόπα·ὧν ἔνεγκʼ ὦ παῖ τρἴ ἡμῖν, ἓν δὲ δοῦναι τῷ πατρί·μυρρίνας τʼ αἴτησον ἐξ Αἰσχινάδου τῶν καρπίμων·χἄμα τῆς αὐτῆς ὁδοῦ Χαρινάδην τις βωσάτω,

Χορόςὡς ἂν ἐμπίῃ μεθʼ ἡμῶν,εὖ ποιοῦντος κὠφελοῦντοςτοῦ φεοῦ τἀρώματα.

Χορόςἡνίκʼ ἂν δʼ ἀχέταςᾄδῃ τὸν ἡδὺν νόμον,διασκοπῶν ἥδομαιτὰς Λημυνίας ἀμπέλους,