ὦ παιδίʼ ὁ πατὴρ ἀπολιπὼν ἀπέρχεταιὑμᾶς ἐρήμους ἐς τὸν οὐρανὸν λάθρᾳ.ἀλλʼ ἀντιβολεῖτε τὸν πατέρ ὦ κακοδαίμονα.

Παιδίονὦ πάτερ ὦ πάτερ ἆρʼ ἔτυμός γεδώμασιν ἡμετέροις φάτις ἥκει,ὡς σὺ μετʼ ὀρνίθων προλιρὼν ἐμὲἐς κόρακας βαδιεῖ μεταμώνιος; ἔστι τι τῶνδʼ ἐτύμως; εἴπʼ ὦ πάτερ, εἴ τι φιλεῖς με.Τρυγαῖοςδοξάσαι ἔστι κόραι, τὸ δʼ ἐτήτυμον ἄχθομαι ὑμῖν,ἡνίκʼ ἂν αἰτίζητʼ ἄρτον πάππαν με καλοῦσαι,ἔνδον δʼ ἀργυρίου μηδὲ ψακὰς ᾖ πάνυ πάμπαν.ἢν δʼ ἐγὼ εὖ πράξας ἔλθω πάλιν, ἕξετʼ ἐν ὥρᾳκολλύραν μεγάλην καὶ κόνδυλον ὄψον ἐρʼ αὐτῇ.

Παιδίονκαὶ τίς πόρος σοι τῆς ὁδοῦ γενήσεται;ναῦς μὲν γὰρ οὐκ ἄξει σε ταύτην τὴν ὁδόν.Τρυγαῖοςπτηνὸς πορεύσει πῶλος· οὐ ναυσθλώσομαι.Παιδίοντίς δʼ ἡ ʼπίνοιά σοὐστὶν ὥστε κάνθαρονζεύξαντʼ ἐλαύνειν ἐς θεοὺς ὦ παππία;Τρυγαῖοςἐν τοῖσιν Αἰσώπου λόγοις ἐξηυρέθημόνος πετεινῶν ἐς θεοὺς ἀφιγμένος.