οὔπω θέσφατον ἦν Εἰρήνης δέσμʼ ἀναλῦσαι,ἀλλὰ τόδε πρότερον—Τρυγαῖοςτοῖσδʼ ἁλσί γε παστέα ταυτί.Ἱεροκλῆςοὐ γάρ πω τοῦτʼ ἐστὶ φίλον μακάρεσσι θεοῖσιν,φυλόπιδος λῆξαι, πρίν κεν λύκος οἶν ὑμεναιοῖ.Τρυγαῖοςκαὶ πῶς ὦ κατάρατε λύκος ποτʼ ἂν οἶν ὑμεναιοῖ;Ἱεροκλῆςὡς ἡ σφονδύλη φεύγουσα πονηρότατον βδεῖ,†χἠ κώδων† ἀκαλανθὶς ἐπειγομένη τυφλὰ τίκτει,τουτάκις οὔπω χρῆν τὴν εἰρήνην πεποιῆσθαι.Τρυγαῖοςἀλλὰ τί χρῆν ἡμᾶς; οὐ παύσασθαι πολεμοῦντας,ἢ διακαυνιάσαι πότεροι κλαυσούμεθα μεῖζον,ἐξὸν σπεισαμένοις κοινῇ τῆς Ἑλλάδος ἄρχειν;Ἱεροκλῆςοὔποτε ποιήσεις τὸν καρκίνον ὀρθὰ βαδίζειν.Τρυγαῖοςοὔποτε δειπνήσεις ἔτι τοῦ λοιποῦ νʼ πρυτανείῳ,οὐδʼ ἐπὶ τῷ πραχθέντι ποιήσεις ὕστερον οὐδέν.Ἱεροκλῆςοὐδέποτʼ ἂν θείης λεῖον τὸν τραχὺν ἐχῖνον.Τρυγαῖοςἆρα φενακίζων ποτʼ Ἀθηναίους ἔτι παύσει;Ἱεροκλῆςποῖον γὰρ κατὰ χρησμὸν ἐκαύσατε μῆρα θεοῖσιν;Τρυγαῖοςὅνπερ κάλλιστον δήπου πεποίηκεν Ὅμηρος·ὣς οἱ μὲν νέφος ἐχθρὸν ἀπωσάμενοι πολέμοιο