ὡς ἐγὼ τοῦτόν γʼ, ἐὰν γρύξῃτι, ποιήσω δακεῖν τὴνκαρδίαν καὶ τὸν περὶ ψυχῆςδρόμον δραμεῖν, ἵνʼ εἰδῇμὴ πατεῖν τὰτοῖν θεοῖν ψηφίσματα.
Χορόςἀλλʼ ἐξάψας διὰ τῆς θυρίδος τὸ καλῴδιον εἶτα καθίμαδήσας σαυτὸν καὶ τὴν ψυχὴν ἐμπλησάμενος Διοπείθους.
Φιλοκλέωνἄγε νυν, ἢν αἰσθομένω τούτω ζητῆτόν μʼ ἐσκαλαμᾶσθαικἀνασπαστὸν ποιεῖν εἴσω, τί ποιήσετε; φράζετε νυνί.Χορόςἀμυνοῦμέν σοι τὸν πρινώδη θυμὸν ἅπαντες καλέσαντεςὥστʼ οὐ δυνατόν σʼ εἵργειν ἔσται· τοιαῦτα ποιήσομεν ἡμεῖς.Φιλοκλέωνδράσω τοίνυν ὑμῖν πίσυνος, καὶ — μανθάνετʼ; — ἤν τι πάθω ʼγώ,ἀνελόντες καὶ κατακλαύσαντες θεῖναί μʼ ὑπὸ τοῖσι δρυφάκτοις.Χορόςοὐδὲν πείσει· μηδὲν δείσῃς. ἀλλʼ ὦ βέλτιστε καθίεισαυτὸν θαρρῶν κἀπευξάμενος τοῖσι πατρῴοισι θεοῖσιν.Φιλοκλέωνὦ Λύκε δέσποτα, γείτων ἥρως· σὺ γὰρ οἷσπερ ἐγὼ κεχάρησαι,τοῖς δακρύοισιν τῶν φευγόντων ἀεὶ καὶ τοῖς ὀλοφυρμοῖς·ᾤκησας γοῦν ἐπίτηδες ἰὼν ἐνταῦθʼ ἵνα ταῦτʼ ἀκροῷο,κἀβουλήθης μόνος ἡρώων παρὰ τὸν κλάοντα καθῆσθαι.