ἵεις σαυτὸν κατὰ τοῦ τείχους ταχέως, ὅτε Νάξος ἑάλω.Φιλοκλέωνοἶδʼ· ἀλλὰ τί τοῦτʼ; οὐδὲν γὰρ τοῦτʼ ἐστὶν ἐκείνῳ προσόμοιον.ἥβων γὰρ κἀδυνάμην κλέπτειν, ἴσχυόν τʼ αὐτὸς ἐμαυτοῦ,

Φιλοκλέωνκοὐδείς μʼ ἐφύλαττʼ, ἀλλʼ ἐξῆν μοιφεύγειν ἀδεῶς. νῦν δὲ ξὺν ὅπλοιςἄνδρες ὁπλῖται διαταξάμενοικατὰ τὰς διόδους σκοπιωροῦνται,τὼ δὲ δύʼ αὐτῶν ἐπὶ ταῖσι θύραιςὥσπερ με γαλῆν κρέα κλέψασαντηροῦσιν ἔχοντʼ ὀβελίσκους.

Χορόςἀλλὰ καὶ νῦν ἐκπόριζεμηχανὴν ὅπως τάχισθʼ· ἕωςγάρ, ὦ μελίττιον.

Φιλοκλέωνδιατραγεῖν τοίνυν κράτιστόν ἐστί μοι τὸ δίκτυον.ἡ δέ μοι Δίκτυννα συγγνώμην ἔχοι τοῦ δικτύου.Χορόςταῦτα μὲν πρὸς ἀνδρός ἐστʼ ἄνοντος ἐς σωτηρίαν.ἀλλʼ ἔπαγε τὴν γνάθον.Φιλοκλέωνδιατέτρωκται τοῦτό γʼ. ἀλλὰ μὴ βοᾶτε μηδαμῶς,ἀλλὰ τηρώμεσθʼ ὅπως μὴ Βδελυκλέων αἰσθήσεται.

Χορόςμηδὲν ὦ τᾶν δέδιθι, μηδέν·