τρίτον αὐτὸν ἔχειν ἄλφιτα δεῖ καὶ ξύλα κὤψον·ἒ ἔ. σὺ δὲ σῦκά μʼ αἰτεῖς.
Παίςἄγε νυν ὦ πάτερ ἢν μὴτὸ δικαστήριον ἅρχωνκαθίσῃ νῦν, πόθεν ὠνησόμεθʼἄριστον; ἔχεις ἐλπίδαχρηστήν τινα νῷν ἢπόρον Ἕλλας ἱρὸν εὑρεῖν;Χορόςἀπαπαῖ φεῦ, ἀπαπαῖ φεῦ,
μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγε νῷν οἶδʼὁπόθεν γε δεῖπνον ἔσται.Παίςτί με δῆτʼ ὦ μελέα μῆτερ ἔτικτες;Χορόςἵνʼ ἐμοὶ πράγματα βόσκειν παρέχῃς.Παίςἀνόνητον ἄρʼ ὦ θυλάκιόν σʼ εἶχον ἄγαλμα.ἒ ἔ. πάρα νῷν στενάζειν.
Φιλοκλέωνφίλοι, τήκομαι μὲνπάλαι διὰ τῆς ὀπῆςὑμῶν ὑπακούων.ἀλλὰ γὰρ οὐχ οἷός τʼ εἴμʼᾄδειν. τί ποιήσω;