οὔκ, ἀλλὰ τῳδί μοι δοκῶ τὸν λύχνον προβύσειν.Χορόςτί δὴ μαθὼν τῷ δακτύλῳ τὴν θρυαλλίδʼ ὠθεῖς,καὶ ταῦτα τοὐλαίου σπανίζοντος ὦνόητε;οὐ γὰρ δάκνει σʼ, ὅταν δέῃ τίμιον πρίασθαι.Παίςεἰ νὴ Δίʼ αὖθις κονδύλοις νουθετήσεθʼ ἡμᾶς,ἀποσβέσαντες τοὺς λύχνους ἄπιμεν οἴκαδʼ αὐτοί·κἄπειτʼ ἴσως ἐν τῷ σκότῳ τουτουὶ στερηθεὶςτὸν πηλὸν ὥσπερ ἀτταγᾶς τυρβάσεις βαδίζων.Χορόςἦ μὴν ἐγὼ σοῦ χἀτέρους μείζονας κολάζω.ἀλλʼ οὑτοσί μοι βόρβορος φαίνεται πατοῦντι·κοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐχ ἡμερῶν τεττάρων τὸ πλεῖστονὕδωρ ἀναγκαίως ἔχει τὸν θεὸν ποιῆσαι.ἔπεισι γοῦν τοῖσιν λύχνοις οὑτοιὶ μύκητες·φιλεῖ δʼ, ὅταν τοῦτʼ ᾖ, ποιεῖν ὑετὸν μάλιστα.δεῖται δὲ καὶ τῶν καρπίμων ἅττα μή ʼστι πρῷαὕδωρ γενέσθαι κἀπιπνεῦσαι βόρειον αὐτοῖς.τί χρῆμʼ ἄρʼ οὑκ τῆς οἰκίας τῆσδε συνδικαστὴςπέπονθεν, ὡς οὐ φαίνεται δεῦρο πρὸς τὸ πλῆθος;οὐ μὴν πρὸ τοῦ γʼ ἐφολκὸς ἦν, ἀλλὰ πρῶτος ἡμῶνἡγεῖτʼ ἂν ᾄδων Φρυνίχου· καὶ γάρ ἐστιν ἁνὴρ