κοὐκ ἔσθʼ ὅπως διαδὺς ἂν ἡμᾶς ἔτι λάθοι,τί οὐκ ἀπεκοιμήθημεν ὅσον ὅσον στίλην;Βδελυκλέωνἀλλʼ ὦ πόνηρʼ ἥξουσιν ὀλίγον ὕστερονοἱ ξυνδικασταὶ παρακαλοῦντες τουτονὶτὸν πατέρα.Σωσίαςτίλέγεις; ἀλλὰ νῦν γʼ ὄρθρος βαθύς.Βδελυκλέωννὴ τὸν Δίʼ, ὀψὲ γοῦν ἀνεστήκασι νῦν.ὡς ἀπὸ μέσων νυκτῶν γε παρακαλοῦσʼ ἀεί,λύχνους ἔχοντες καὶ μινυρίζοντες μέληἀρχαῖα μελισιδωνοφρυνιχήρατα,οἷς ἐκκαλοῦνται τοῦτον.Σωσίαςοὐκοῦν, ἢν δέῃ,ἤδη ποτʼ αὐτοὺς τοῖς λίθοις βαλλήσομεν.Βδελυκλέωνἀλλʼ ὦ πόνηρε τὸ γένος ἤν τις ὀργίσῃτὸ τῶν γερόντων, ἔσθʼ ὅμοιον σφηκιᾷ.ἔχουσι γὰρ καὶ κέντρον ἐκ τῆς ὀσφύοςὀξύτατον, ᾧ κεντοῦσι, καὶ κεκραγότεςπηδῶσι καὶ βάλλουσιν ὥσπερ φέψαλοι.Σωσίαςμὴ φροντίσῃς· ἐὰν ἐγὼ λίθους ἔχω,πολλῶν δικαστῶν σφηκιὰν διασκεδῶ.