ὦ πάλαι ποτʼ ὄντες ἡμεῖς ἄλκιμοι μὲν ἐν χοροῖς,ἄλκιμοι δʼ ἐν μάχαις,καὶ κατʼ αὐτὸ δὴ τοῦτο μόνον ἄνδρες ἀλκιμώτατοι·πρίν ποτʼ ἦν πρὶν ταῦτα, νῦν δʼοἴχεται, κύκνου τʼ ἔτι πολιώτεραι δὴαἵδʼ ἐπανθοῦσιν τρίχες.ἀλλὰ κἀκ τῶν λειψάνων δεῖτῶνδε ῥώμην νεανικὴν σχεῖν·ὡς ἐγὼ τοὐμὸν νομίζωγῆρας εἶναι κρεῖττον ἢ πολλῶνκικίννους νεανιῶν καὶσχῆμα κεὐρυπρωκτίαν.
Χορόςεἴ τις ὑμῶν ὦ θεαταὶ τὴν ἐμὴν ἰδὼν φύσινεἶτα θαυμάζει μʼ ὁρῶν μέσον διεσφηκωμένον,ἥτις ἡμῶν ἐστὶν ἡ ʼπίνοια τῆς ἐγκεντρίδος,ῥᾳδίως ἐγὼ διδάξω, κἂν ἄμουσος ᾖ τὸ πρίν.ἐσμὲν ἡμεῖς, οἷς πρόσεστι τοῦτο τοὐρροπύγιον,Ἀττικοὶ μόνοι δικαίως ἐγγενεῖς αὐτόχθονες,ἀνδρικώτατον γένος καὶ πλεῖστα τήνδε τὴν πόλινὠφελῆσαν ἐν μάχαισιν, ἡνίκʼ ἦλθʼ ὁ βάρβαρος,