χἄτερά γε πόλλʼ· ἀλλʼ ὅ τι μάθοιμʼ ἑκάστοτε,ἐπελανθανόμην ἂν εὐθὺς ὑπὸ πλήθους ἐτῶν.Φειδιππίδηςδιὰ ταῦτα δὴ καὶ θοἰμάτιον ἀπώλεσας;Στρεψιάδηςἀλλʼ οὐκ ἀπολώλεκʼ, ἀλλὰ καταπεφρόντικα.Φειδιππίδηςτὰς δʼ ἐμβάδας ποῖ τέτροφας ὦνόητε σύ;Στρεψιάδηςὥσπερ Περικλέης ἐς τὸ δέον ἀπώλεσα.ἀλλʼ ἴθι βάδιζʼ, ἴωμεν· εἶτα τῷ πατρὶπιθόμενος ἐξάμαρτε· κἀγώ τοί ποτε,οἶδʼ, ἑξέτει σοι τραυλίσαντι πιθόμενος,ὃν πρῶτον ὀβολὸν ἔλαβον ἡλιαστικόν,τούτου ʼπριάμην σοι Διασίοις ἁμαξίδα.Φειδιππίδηςἦ μὴν σὺ τούτοις τῷ χρόνῳ ποτʼ ἀχθέσει.Στρεψιάδηςεὖ γʼ ὅτι ἐπείσθης. δεῦρο δεῦρʼ ὦ Σώκρατες,ἔξελθʼ· ἄγω γάρ σοι τὸν υἱὸν τουτονὶἄκοντʼ ἀναπείσας.Σωκράτηςνηπύτιος γάρ ἐστʼ ἔτι,καὶ τῶν κρεμαθρῶν οὔπω τρίβων τῶν ἐνθάδε.Φειδιππίδηςαὐτὸς τρίβων εἴης ἄν, εἰ κρέμαιό γε.Στρεψιάδηςοὐκ ἐς κόρακας; καταρᾷ σὺ τῷ διδασκάλῳ;Σωκράτηςἰδοὺ κρέμαιʼ, ὡς ἠλίθιον ἐφθέγξατο