ἀφʼ ἧς τὸ πῦρ ἅπτουσι;Σωκράτηςτὴν ὕαλον λέγεις;Στρεψιάδηςἔγωγε. φέρε τί δῆτʼ ἄν, εἰ ταύτην λαβών,ὁπότε γράφοιτο τὴν δίκην ὁ γραμματεύς,ἀπωτέρω στὰς ὧδε πρὸς τὸν ἥλιοντὰ γράμματʼ ἐκτήξαιμι τῆς ἐμῆς δίκης;Σωκράτηςσοφῶς γε νὴ τὰς Χάριτας.Στρεψιάδηςοἴμʼ ὡς ἥδομαιὅτι πεντετάλαντος διαγέγραπταί μοι δίκη.Σωκράτηςἄγε δὴ ταχέως τουτὶ ξυνάρπασον.Στρεψιάδηςτὸ τί;Σωκράτηςὅπως ἀποστρέψαιʼ ἂν ἀντιδικῶν δίκηνμέλλων ὀφλήσειν μὴ παρόντων μαρτύρων.Στρεψιάδηςφαυλότατα καὶ ῥᾷστʼ.Σωκράτηςεἰπὲ δή.Στρεψιάδηςκαὶ δὴ λέγω.εἰ πρόσθεν ἔτι μιᾶς ἐνεστώσης δίκης,πρὶν τὴν ἐμὴν καλεῖσθʼ, ἀπαγξαίμην τρέχων.Σωκράτηςοὐδὲν λέγεις.Στρεψιάδηςνὴ τοὺς θεοὺς ἔγωγʼ, ἐπεὶ