ὥστʼ ἀπειλεῖν φησιν αὐτῇ τοὺς θεοὺς ἑκάστοτεἡνίκʼ ἂν ψευσθῶσι δείπνου κἀπίωσιν οἴκαδε,τῆς ἑορτῆς μὴ τυχόντες κατὰ λόγον τῶν ἡμερῶν.κᾆθʼ ὅταν θύειν δέῃ, στρεβλοῦτε καὶ δικάζετε·πολλάκις δʼ ἡμῶν ἀγόντων τῶν θεῶν ἀπαστίαν,ἡνίκʼ ἂν πενθῶμεν ἢ τὸν Μέμνονʼ ἢ Σαρπηδόνα,σπένδεθʼ ὑμεῖς καὶ γελᾶτʼ· ἀνθʼ ὧν λαχὼν Ὑπέρβολοςτῆτες ἱερομνημονεῖν, κἄπειθʼ ὑφʼ ἡμῶν τῶν θεῶντὸν στέφανον ἀφῃρέθη· μᾶλλον γὰρ οὕτως εἴσεταικατὰ σελήνην ὡς ἄγειν χρὴ τοῦ βίου τὰς ἡμέρας.

Σωκράτηςμὰ τὴν Ἀναπνοὴν μὰ τὸ Χάος μὰ τὸν Ἀέραοὐκ εἶδον οὕτως ἄνδρʼ ἄγροικον οὐδέναοὐδʼ ἄπορον οὐδὲ σκαιὸν οὐδʼ ἐπιλήσμονα·ὅστις σκαλαθυρμάτιʼ ἄττα μικρὰ μανθάνωνταῦτʼ ἐπιλέλησται πρὶν μαθεῖν· ὅμως γε μὴναὐτὸν καλῶ θύραζε δευρὶ πρὸς τὸ φῶς.ποῦ Στρεψιάδης; ἔξει τὸν ἀσκάντην λαβών;Στρεψιάδηςἀλλʼ οὐκ ἐῶσί μʼ ἐξενεγκεῖν οἱ κόρεις.Σωκράτηςἀνύσας τι κατάθου καὶ πρόσεχε τὸν νοῦν.Στρεψιάδηςἰδού.