Δήλιε Κυνθίαν ἔχωνὑψικέρατα πέτραν,ἥ τʼ Ἐφέσου μάκαιρα πάγχρυσον ἔχειςοἶκον ἐν ᾧ κόραι σε Λυδῶν μεγάλως σέβουσιν,ἥ τʼ ἐπιχώριος ἡμετέρα θεὸςαἰγίδος ἡνίοχος πολιοῦχος Ἀθάνα,Παρνασσίαν θʼ ὃς κατέχωνπέτραν σὺν πεύκαις σελαγεῖΒάκχαις Δελφίσιν ἐμπρέπων,κωμαστὴς Διόνυσος.
Χορόςἡνίχʼ ἡμεῖς δεῦρʼ ἀφορμᾶσθαι παρεσκευάσμεθα,ἡ σελήνη συντυχοῦσʼ ἡμῖν ἐπέστειλεν φράσαι,πρῶτα μὲν χαίρειν Ἀθηναίοισι καὶ τοῖς ξυμμάχοις·εἶτα θυμαίνειν ἔφασκε· δεινὰ γὰρ πεπονθέναιὠφελοῦσʼ ὑμᾶς ἅπαντας οὐ λόγοις ἀλλʼ ἐμφανῶς.πρῶτα μὲν τοῦ μηνὸς ἐς δᾷδʼ οὐκ ἔλαττον ἢ δραχμήν,ὥστε καὶ λέγειν ἅπαντας ἐξιόντας ἑσπέρας,μὴ πρίῃ παῖ δᾷδʼ, ἐπειδὴ φῶς σεληναίας καλόν.
ἄλλα τʼ εὖ δρᾶν φησιν, ὑμᾶς δʼ οὐκ ἄγειν τὰς ἡμέραςοὐδὲν ὀρθῶς, ἀλλʼ ἄνω τε καὶ κάτω κυδοιδοπᾶν·