ἠδικημέναι γὰρ ὑμῖν μεμφόμεσθʼ ἐναντίον·πλεῖστα γὰρ θεῶν ἁπάντων ὠφελούσαις τὴν πόλιν,δαιμόνων ἡμῖν μόναις οὐ θύετʼ οὐδὲ σπένδετε,αἵτινες τηροῦμεν ὑμᾶς. ἢν γὰρ ᾖ τις ἔξοδοςμηδενὶ ξὺν νῷ, τότʼ ἢ βροντῶμεν ἢ ψακάζομεν.εἶτα τὸν θεοῖσιν ἐχθρὸν βυρσοδέψην Παφλαγόναἡνίχʼ ᾑρεῖσθε στρατηγόν, τὰς ὀφρῦς συνήγομενκἀποιοῦμεν δεινά, βροντὴ δʼ ἐρράγη διʼ ἀστραπῆς·ἡ σελήνη δʼ ἐξέλειπε τὰς ὁδούς, ὁ δʼ ἥλιοςτὴν θρυαλλίδʼ εἰς ἑαυτὸν εὐθέως ξυνελκύσαςοὐ φανεῖν ἔφασκεν ὑμῖν, εἰ στρατηγήσει Κλέων.ἀλλʼ ὅμως εἵλεσθε τοῦτον. φασὶ γὰρ δυσβουλίαντῇδε τῇ πόλει προσεῖναι, ταῦτα μέντοι τοὺς θεοὺςἅττʼ ἂν ὑμεῖς ἐξαμάρτητʼ ἐπὶ τὸ βέλτιον τρέπειν.ὡς δὲ καὶ τοῦτο ξυνοίσει ῥᾳδίως διδάξομεν·ἢν Κλέωνα τὸν λάρον δώρων ἑλόντες καὶ κλοπῆςεἶτα φιμώσητε τούτου τῷ ξύλῳ τὸν αὐχένα,αὖθις ἐς τἀρχαῖον ὑμῖν, εἴ τι κἀξημάρτετε,ἐπὶ τὸ βέλτιον τὸ πρᾶγμα τῇ πόλει συνοίσεται.
Χορόςἀμφί μοι αὖτε Φοῖβʼ ἄναξ