οὔκ, ἀλλὰ βραχέα σου πυθέσθαι βούλομαι.ἦ μνημονικὸς εἶ;Στρεψιάδηςδύο τρόπω νὴ τὸν Δία·ἢν μὲν γὰρ ὀφείληταί τί μοι, μνήμων πάνυ·ἐὰν δʼ ὀφείλω, σχέτλιος, ἐπιλήσμων πάνυ.Σωκράτηςἔνεστι δῆτα μανθάνειν ἐν τῇ φύσει;Στρεψιάδηςλέγειν μὲν οὐκ ἔνεστʼ, ἀποστερεῖν δʼ ἔνι.Σωκράτηςπῶς οὖν δυνήσει μανθάνειν;Στρεψιάδηςἀμέλει καλῶς.Σωκράτηςἄγε νυν ὅπως, ὅταν τι προβάλλω σοι σοφὸνπερὶ τῶν μετεώρων, εὐθέως ὑφαρπάσει.Στρεψιάδηςτί δαί; κυνηδὸν τὴν σοφίαν σιτήσομαι;Σωκράτηςἄνθρωπος ἀμαθὴς οὑτοσὶ καὶ βάρβαρος.δέδοικά σʼ ὦ πρεσβῦτα μὴ πληγῶν δέει.φέρʼ ἴδω τί δρᾷς, ἤν τίς σε τύπτῃ;Στρεψιάδηςτύπτομαι,ἔπειτʼ ἐπισχὼν ὀλίγον ἐπιμαρτύρομαι,εἶτʼ αὖθις ἀκαρῆ διαλιπὼν δικάζομαι.Σωκράτηςἴθι νυν κατάθου θοἰμάτιον.Στρεψιάδηςἠδίκηκά τι,